Lucas Maassen staat bekend om zijn ironische, bijna anarchistische visie op design.

Maassen begon zijn carriëre met het maken van niet-functionele stoelen, zoals de nanostoel, die zo klein is dat hij alleen door een elektronenmicroscoop te zien is, of zijn zittende stoelen, die zelf zitten maar waar je niet op kunt zitten.

In 2011 maakte zijn 'zingende stoel' deel uit van een tentoonstelling in het Museum of Modern Art in New York. Die stelde dat het tijd was om op te houden met over stoelen te praten en hen de kans te geven ons van repliek te dienen. In wezen kan Maassens werk beschouwd worden als een kritische analyse van de rol van de ontwerper in een wereld van overvloed.

Maassen gelooft dat het in het postdigitale tijdperk belangrijker zal worden gereedschappen te maken om mee te ontwerpen dan het eigenlijke object te ontwerpen. Momenteel werkt hij aan een instrument dat gedachten in ontwerpen kan omzetten. 

Onlangs heeft Maassen nog een ander familieproject voltooid. Hij werkte samen met een farmaceutisch bedrijf dat hem hielp om van het DNA van zijn ouders een kroonluchter te maken.

Video credits

Produced by Submarine, Femke Wolting & Bruno Felix

Commissioned by DutchDFA