Klaas Kloosterboer is een ‘bommenwerper’, in de zin dat hij abstracte schilderijen maakt - vaak met cirkels of stippen - die hij daarna volgens van te voren vastgelegde spelregels aanvalt, de-construeert. Hij snijdt gaten in het doek, verfrommelt het, bekogelt het met verf of schuurt de verf er juist weer af. Ten slotte reconstrueert hij het schilderij tot een theatraal object of een kostuum. Zo ontmaskert Kloosterboer vooronderstellingen over wat een schilderij is of kan zijn. Tegelijk ontwikkelt hij een nieuwe, uiterst precieze beeldtaal en doet hij voorstellen voor de verschillende rollen die het kunstwerk, de kunstenaar en de kijker ten opzichte van elkaar kunnen spelen. Dit rollenspel speelt zich bij voorkeur af rondom filosofische vragen waarop geen antwoord bestaat, maar waar we wel over kunnen denken. Dit ‘zonder antwoord zijn’ komt in Kloosterboers werk terug als ‘leegte’ en is voor hem de essentie van het leven.

Een performance door Klaas Kloosterboer:

Jim Shaw is een verteller. Voor de vormgeving van zijn verhalen, gebruikt hij de verschillende beeldtalen die vanaf de jaren 60 de revue zijn gepasseerd op een betekenisvolle en tegelijk humoristische manier. Daarbij zet hij moeiteloos uiteenlopende technieken en media naar zijn hand. Als achtergrond voor zijn schilderijen gebruikt hij oude theaterdecors. Surrealisme en pop art zijn de pijlers waar zijn werk op steunt.

Bekijk een interview met Jim Shaw, naar aanleiding van zijn solotentoonstelling bij het BALTIC Centre for Contemporary Art in 2012-13:

Shaws belangrijkste inspiratiebron is de moderne westerse samenleving. Met haar ‘gekte’ in gedachten, heeft hij een religie verzonnen: het Oisme. Vanaf het midden van de jaren 90 staat al zijn werk in het teken van deze religie. Het Oisme heeft een eigen mythologie, met de godheid ‘O’ en de gevallen engel ‘I’, en ook een lange geschiedenis. Hierin duiken allerlei figuren en gebeurtenissen op die hun voorbeeld hebben in de echte geschiedenis.

Alleen: wat is echt? Laten wij ons ‘echte’ leven niet beïnvloeden door legio vergelijkbare verzinselen? Dan is het ook mogelijk om dingen te bedenken waar we liever mee leven.

The Hole & The Whole

In het kader van deze zelfbedachte religie, heeft Jim Shaw twee video's gemaakt. Ze zijn precies elkaars tegenpolen wat camerabewegingen betreft en baseren zich op allerlei manieren op de Amerikaanse filmgeschiedenis, zoals de regisseur en choreograaf Busby Berkeley (Wikipedia) en horrorfilms uit de jaren '60.

The Hole (2007):

The Whole (2009) is de vrouwelijke versie van de twee films:

Als je 1700 kilometer zwemmend, fietsend en rennend moet overbruggen ben je lang onderweg. Er zullen dan ook maar weinig mensen zijn die dat doen. Kunstenaar Guido van der Werve deed het wél en hij deed er iets meer dan drie weken over. Hij maakte er een meeslepende kunstfilm over. De titel van de film is Nummer Veertien, home en hij speelt er zelf de hoofdrol in.

Bekijk hier een reportage door Maarten van Rossem over Guido van der Werve:

Hollandse Meesters - Guido van der Werve (2012) from Maarten van Rossem on Vimeo.

Guido van der Werve geeft de meeste van zijn kunstwerken een nummer. Niet al zijn werken zijn films. Hij maakt ook foto’s, composities of boeken en hij doet ook wel performances. Guido van der Werve ziet Nummer Veertien, home als een autobiografisch werk. Behalve elementen uit zijn eigen leven, komt er een aantal onderwerpen in samen waar Guido speciale belangstelling voor heeft. Zo heeft Guido van der Werve twee jeugdhelden die hij bewondert; Alexander de Grote en Frédéric Chopin.

Alexander de Grote is een vorst uit de oudheid die leefde van 356 tot 323 voor onze jaartelling. Vanaf ongeveer zijn 20ste jaar trok hij de wereld rond en veroverde daarbij de door hem doorkruiste gebieden. Alexander de Grote wilde zijn rijk uitbreiden tot aan het eind van de wereld en hij dacht dat dit de uitmondig van de rivier De Ganges in India was. Het is hem inderdaad gelukt om vanuit zijn geboorteland Macedonië India te bereiken. Bij zijn dood op 32 jarige leeftijd had Alexander de Grote een gebied veroverd dat zich tot 4000 km uitstrekte. Hij was al met al 12 jaar onderweg geweest en hij keerde nooit meer naar huis terug.

Het rijk van Alexander de Grote, bron: Wikimedia Commons

Frédéric Chopin is een Poolse componist en pianist uit de 19e eeuw die romantische pianomuziek componeerde. Guido van der Werve speelt al van jongs af aan piano en dan het liefst de muziek van Chopin. De componist verliet ook op de leeftijd van ongeveer twintig jaar zijn geboortegrond. Hij vertrok naar Parijs in de hoop daar beroemd te worden. Hij kreeg last van heimwee, maar een oorlog maakte het hem onmogelijk naar huis terug te keren. Hij stierf op de jonge leeftijd van 39 jaar en werd in Parijs op de begraafplaats Père Lachaise begraven. Omdat zijn zuster wist dat Frédéric Chopin door heimwee geplaagd werd, liet ze na zijn dood zijn hart uit zijn lichaam halen om het naar Polen te smokkelen. Ze liet het hart begraven in een tombe in de Heilighartkerk in Warschau.

Zowel Alexander de Grote als Chopin inspireerden Guido van der Werve bij het maken van zijn eigen reis en de daaruit voortgekomen film. De beelden van zijn reis en episodes die met zijn eigen geboorteplek te maken hebben, wisselt hij af met hun levensverhalen.

De reis van Guido van der Werve start in Warschau, waar hij een zilveren beker vult met aarde uit de tuin van de Heilighartkerk. De bedoeling van de reis is het bekertje met aarde naar het praalgraf van Chopin op de begraafplaats Père Lachaise te brengen, en het daar achter te laten.

Van der Werve begint zijn reis met zwemmen: hij zwemt in totaal 27 kilometer waar hij twee dagen over doet. Vervolgens fietst hij 1400 kilometer in acht dagen, om de laatste 289 in één week tijd rennend af te leggen. Buiten adem en helemaal uitgeput komt hij na deze enorme sportieve prestatie tenslotte aan in Parijs.

Ontworteld zijn, heimwee hebben en afscheid nemen fascineren Guido van der Werve. Zelf werd hij geboren Papendrecht, maar op dit moment woont hij afwisselend in Finland, Berlijn en Amsterdam. Hij weet zelf dus goed wat het gevoel van ontworteld zijn inhoudt.

Aan het eind van de film Nummer Veertien, home gaat Guido van der Werve naar Papendrecht waar hij zijn jeugd doorbracht en blaast daar zijn geboortehuis op.

De film is opgebouwd uit drie delen, net zoals een triatlon. Ieder deel bestaat uit vier aktes.

De muziek voor de film componeerde Guido van der Werve zelf en is op dezelfde wijze opgebouwd. Deze compositie is een requiem, een muziekstuk om de doden te herdenken. Van de filmmuziek werd een CD met de titel Home gemaakt die je via de website van Guido van der Werve kunt kopen.

De film duurt bijna een uur en is heel erg de moeite waard om te gaan zien. Dat kan tot 29 april 2013 in het Stedelijk Museum. Daarna wordt de film ongetwijfeld elders vertoond.

1. Nieuwsbrief

Ongeveer één keer per maand verzenden we een korte nieuwsbrief over nieuwe video's. Schrijf hier in:

2. Facebook, Twitter, Google+

Volg ons via je favoriete netwerk:

Facebook (4-7 updates per week)
Twitter (2-5 tweets per week)
Google+ Page (kondigt alle nieuwe video's aan)

3. iTunes

ARTtube publiceert een aantal podcasts via de iTunes Store:

ARTtube - alle video's
ARTtube - video's over schilderkunst
ARTtube - video's over design
ARTtube - video's over restauratie

4. RSS

We publiceren twee RSS-feeds:
Recent nieuws en Recente video's

Een paar ARTtube-tips bij deze tentoonstelling:

Koninklijke Tichelaar Makkum

Koninklijke Tichelaar te Makkum geeft vakmanschap en jarenlange ervaring een nieuw impuls door samen te werken met hedendaagse ontwerpers. 

Atelier NL

Het servies Fundamentals of Makkum van Atelier NL (Nadine Sterk & Lonny van Ryswyck) is te zien bij Hand Made. Het is gemaakt van verschillende Nederlandse kleisoorten, een gebakken landkaart van Nederland.

Christien Meindertsma

De 'truien uit één schaap' van Christien Meindertsma spelen een hoofdrol in deze uitzending van Boijmans TV.

Piet Hein Eek

Ook het 'oneerlijke' Sloophout Behang van Piet Hein Eek is op Hand Made te zien.

Ritsue Mishima

En van Ritsue Mishima zie je de glassculptuur Stella Novella (2004) in de tentoonstelling.

Kant-tentoonstelling in 1961 bij Museum Boijmans Van Beuningen

Jeanne van Heeswijk is bijzonder sociaal betrokken én beeldend kunstenaar. Die combinatie zorgt voor verrassende projecten. Zo ontwikkelde zij samen met de architect Dennis Kaspori het project Freehouse. Freehouse maakt deel uit van een groter project waarmee Rotterdam de overstap wil maken van werkstad naar cultuurstad. Het Freehouse project werd bedacht voor de Afrikaanderwijk.

Het uitgangspunt voor dit project is een bestaand model dat uit de middeleeuwen stamt. Een Freehouse of Freihaus was in de middeleeuwen een plek binnen de muren van de stad waar buitenstaanders die uitgesloten waren van de sociale en politieke structuren tóch een eigen ruimte kregen omdat ze een belangwekkende bijdrage leverden aan de stad.

In Rotterdam werden rond 1900 in een snel tempo wijken aangelegd waar havenarbeiders gehuisvest konden worden. Dit was nodig omdat er nieuwe havens waren uitgegraven en er veel havenarbeiders uit andere provincies naar Rotterdam verhuisden. Een van deze wijken is de Afrikaanderwijk.

De Afrikaanderwijk was een van de eerste wijken in Nederland waarvan de meerderheid van de bewoners van allochtone afkomst was. Dit kwam omdat er in de jaren ’70 werknemers uit andere landen werden aangetrokken om het veelal zware en vieze werk in de havens te verrichten. Het waren de zogenaamde gastarbeiders. Nog steeds is de Afrikaanderwijk een levendige buurt waar bewoners uit verschillende culturen samenleven.

In het kader van het Freehouse project onderzocht Jeanne van Heeswijk welke kwaliteiten in de Rotterdamse Afrikaanderwijk aanwezig waren. Ze interviewde daarvoor ondernemers, buurtbewoners en onderwijsinstellingen. De bedoeling daarvan was het in kaart brengen van de mogelijkheid om aanwezige capaciteiten en ondernemerschap samen te brengen. Jeanne van Heeswijk wilde hiermee de betrokkenheid van de bewoners, ondernemers en gebruikers van de Afrikaanderbuurt stimuleren. Ook wilde ze in de wijk een cultureel bewustzijn creëren en dat zichtbaar maken in de openbare ruimte.

Met de openbare ruimte worden plekken bedoeld waar het publieke leven plaatsheeft. Traditiegetrouw is dé markt een plaats waar het openbare leven zich afspeelt. Dat geldt ook voor de Afrikaandermarkt. Deze markt is het hart van de Afrikaanderwijk. Twee keer per week wordt er een dagmarkt gehouden waar artikelen uit verschillende culturen worden verkocht aan de buurtbewoners.

Jeannne van Heeswijk vond dat de mogelijkheden van deze publieke ruimte niet optimaal werden benut en dat de Afrikaandermarkt wel een oppepper kon gebruiken. Ze bedacht daarvoor samen met kunstenaars en de marktkooplieden kleine veranderingen die ze stapje voor stapje doorvoerde.

De sieradenkraam werd bijvoorbeeld heel anders en vrolijk ingericht waardoor de kraam er aantrekkelijker uitzag. Dat kwam de omzet van de kettingenverkoper zo ten goede dat de andere marktkooplieden ook wel zo’n leuk ingerichte kraam wilden.

Ook bedacht Jeanne van Heeswijk een kraam waar van overgebleven groente soep werd gemaakt die vervolgens werd uitgedeeld aan de marktbezoekers.

Jeanne van Heeswijk noemt dit onderdeel van het project De Markt van Morgen. Om alles voor elkaar te krijgen moest ze de strenge marktregels overtreden. Ze kreeg dan ook regelmatig geldboetes opgelegd, maar dat ze er graag voor over.

NAi OAC - freehouse from victor-zorro on Vimeo. Dit is een filmpje waar Jeanne van Heeswijk vertelt over het project Freehouse en waarin uitlegt wat ze aan de Afrikaandermarkt heeft veranderd.  

Andere (deel)projecten van Freehouse waarmee het cultureel ondernemerschap in de Afrikaanderwijk gestalte kreeg zijn het Wijkatelier, de Wijkkeuken en de Wijkwinkel. In het atelier en de keuken werken buurtbewoners samen met ontwerpers en kunstenaars aan het maken van nieuwe producten die vervolgens in de Wijkwinkel worden verkocht, maar die ook het hele land door en soms zelfs naar het buitenland gaan.

 Het Wijkatelier op Zuid

 De Wijkkeuken van Zuid

Jeanne van Heeswijk vindt het belangrijk dat mensen zeggenschap krijgen over hun eigen leefomgeving. Ze heeft vijf dingen bedacht die daarvoor noodzakelijk zijn; zelfpresentatie, zelfproductie, zelforganisatie, zelfbeschikking en zelfontwikkeling.

In 2011 werd Jeanne van Heeswijk met het project Feehouse genomineerd voor de Rotterdam designprijs. In dit filmpje vertelt ze nog een keer over het project en kun je zien hoe er in het wijkatelier kleding wordt gemaakt en wat voor mooie taarten er in de wijkkeuken worden gebakken.

De laatste tweeëneenhalf jaar werkt Jeanne van Heeswijk ook samen met bewoners van de wijk Anfield en Breckfield in Liverpool aan een soortgelijk project. Het project heeft de naam 2Up 2Down/Homebaked gekregen. Wil je hier meer over weten dan kun je op de website van Jeanne van Heeswijk kijken. Dan zie je ook de grote hoeveel projecten die zij al vanaf 1993 heeft ondernomen en hoeveel mensen daarbij betrokken zijn.
http://www.jeanneworks.net

Uit alles blijkt dat Jeanne van Heeswijk enorm bevlogen is en met recht een geëngageerd kunstenaar kan worden genoemd.

Jeff Koons en het kunstwerk ’Baroque Egg with Bow‘

Je zou het niet zeggen, maar zelfs zoiets gewoons als een paasei kan een gevoel van rijkdom en weelde oproepen. Dat is zeker het geval bij het oranjegekleurde reuzenpaasei met de cyclaamroze glimstrik van Jeff Koons. Dit gigantische ei staat te pronken in het entreegebied van Museum Boijmans van Beuningen.

Het ei behoort tot een serie kunstwerken die Jeff Koons zelf ‘Celebration’ noemt. Die serie bestaat uit twintig verschillende kunstwerken die allemaal iets feestelijks uitstralen. Ballonnen waarvan teckels zijn geknoopt, suikerzoete Valentijnharten, flonkerende diamanten en felgekleurde paaseieren. Van ieder afzonderlijk kunstwerk bestaan vijf verschillende exemplaren die ieder een andere kleur hebben. Jeff Koons gebruikte voor de eieren de kleuren rood, blauw, geel, oranje en magenta, waarbij de strikken ook steeds een andere kleur kregen. De kleur magenta is het roze paarsachtige dat voor de strik werd gebruikt. Bij de serie ‘Celebration’ die hij tussen 1994 en 2011 maakte, hoort ook een reeks van 16 olieverfschilderijen die allemaal een feestelijk onderwerp hebben.

Van de reuzenpaaseieren maakte Jeff Koons in totaal tien exemplaren. Hij deed daar veertien jaar over. Sommige eieren hebben een glad en glanzend oppervlak en anderen hebben een beetje een rommelig oppervlak, alsof ze in gekleurd kreukelfolie zijn verpakt. Precies zoals een écht paasei eruit kan zien.

De versie van het ei met het gladde oppervlak kreeg van Jeff Koons de titel ‘Smooth Egg with Bow’

en het gekreukelde ei noemde hij ‘Baroque Egg with Bow’.

Alle feestkunstwerken uit de serie ‘Celebration’ zijn blow-ups van voorwerpen uit de dagelijkse werkelijkheid. Een blow-up is een enorme uitvergroting. Het paasei meet bijvoorbeeld zes kubieke meter. Om heel precies te zijn; 212,1 x 196,9 x 152,4 cm. Dat is dus behoorlijk groot. Het is ook heel zwaar. Het ei weegt maar liefst tweeduizend kilo. Het materiaal waarvan de eieren zijn gemaakt is gekleurd roestvrij staal waarover met de hand laag voor laag een transparante coating werd aangebracht. Door het gebruik van deze techniek, die ook in de auto-industrie wordt gebruikt, wordt een optimale glans verkregen.

Het was voor Jeff Koons een kostbare aangelegenheid om de kunstwerken uit de serie ‘Celebration’ te maken. Hij zocht verzamelaars en investeerders om alles te kunnen bekostigen. Alleen al het betaalde personeel dat meehielp om alles tot stand te kunnen brengen bestond uit 120 personen.

De eieren zijn allemaal door verzamelaars aangekocht. Het ei dat nu in Museum Boijmans van Beuningen staat is eigendom van de kunstverzamelaar Bert Kreuk. Hij kocht het ei in 2011 voor het enorme bedrag van 6,2 miljoen dollar. Hij heeft het kunstwerk voor drie jaar in bruikleen aan het museum gegeven.

Hier zie je hoe het ei het museum wordt binnengebracht en voorzichtig wordt uitgepakt als een groot en kostbaar cadeau.

En hier zie je het in aflevering 1 van Boijmans TV 2013 ‘Wat de gek ervoor geeft’, een programma over kunst en geld.

Het werk van Jeff Koons wordt voor gigantische prijzen verkocht en staat over de hele wereld tentoongesteld. Over rijkdom en weelde gesproken; het zal niemand verbazen dat Jeff Koons een van best betaalde kunstenaars ter wereld is en zichzelf met recht een multimiljonair mag noemen.

Ook in je fantasie kun je ‘onderweg’ zijn en het leuke daarvan is dat je daar zelf een voertuig bij kunt bedenken. Beeldend kunstenaar Panamarenko deed dat tot voor kort graag. Ooit was hij helemaal in de ban van vliegmachines en andere vliegende voertuigen. Dat blijkt al uit zijn artiestennaam. Eigenlijk heet hij Henri Van Herwegen maar hij koos als pseudoniem Panamarenko. Deze naam is een samentrekking van Pan Americain Airlines and Company. Dit was de naam waaronder hij de rest van leven bekend wilde zijn. En dat is tot nog toe gelukt.

In het begin van zijn carrière bouwde Panamarenko allerlei voertuigen waarmee hij door de lucht kon reizen. Van vleugels en propellers tot ingenieuze vliegmachines en ruimteschepen. Eigenlijk is Panamarenko niet alleen beeldend kunstenaar maar ook uitvinder en wetenschapper. Hij weet heel veel van natuurkundige wetten en aerodynamica. Van alle informatie die hij over vliegen en vliegtuigen tegenkomt maakt hij een herberekening. Met die nieuwe berekeningen herschept hij bestaande luchtvoertuigen tot een geheel eigen kunstwerk.

Zo bouwde hij in 1969 een Zeppelin van polyesterfilm met daaronder een gondel van gevlochten rotan. De vliegschroeven maakte hij van mahoniehout en triplex. Ze worden aangedreven door motoren en het geheel staat op een basis die heen en weer kan zwenken. Eigenlijk wilde Panamarenko in de gondel gaan wonen maar deed dat uiteindelijk niet. Hieronder zie je dit luchtvaartschip dat hij zelf een Aeromodellor noemde.

 
De Aeromodellor

Panamarenko zei ooit: ‘Het hoogste doel dat een mens zichzelf kan stellen is een manier vinden om de aarde te verlaten’. Hij maakte dan ook veel ontwerpschetsen om uit te zoeken op welke wijze een mens zich van de aarde los zou kunnen maken. Zo ontwierp hij zelfs een keer een vliegend tapijt. Het allerliefst zou hij namelijk zonder al te veel hulpmiddelen zo vrij als een vogel in de lucht vliegen. De schets van het ontwerp, waarbij hij serieus allerlei berekeningen deed, zie je hieronder.

Schetsontwerp vliegend tapijt met berekeningen

2005 ontwierp Panamarenko een kunstwerk dat hij zelf Batapillo noemde maar dat ook wel bekend is onder de naam Klapperschroef-rugzak-met Vliegenier. Hij maakte verschillende versies van Batapillo. Het is een levensgroot mensfiguur van een vliegenier in een soort ouderwets pilotenpak. Op zijn rug draagt hij een rugzak met een grote hoeveelheid batterijen met daarop een aantal propellers. Het lijkt alsof hij aanstalten maakt om op te stijgen. Voor de piloot gebruikte Panamarenko een etalagepop. Het kunstwerk is helemaal in gelakt brons en roestvrij staal uitgevoerd en het is te zien in de entree van het Gemeentemuseum Den Haag.

Batapillo in het Gemeentemuseum Den Haag. Foto: Gerrit Schreurs

Behalve vliegende voertuigen ontwierp Panamarenko ook duikboten, auto’s en vogels.

In 2005 stopte Panamarenko met het maken van kunstwerken. Het huis waar hij dertig jaar had gewoond en gewerkt was nog van zijn ouders geweest. In 2007 schonk hij dit woonhuis en atelier aan het Museum Voor Hedendaagse Kunst Antwerpen (M HKA).

Het woonhuis werd in samenspraak met de kunstenaar helemaal gerenoveerd en opnieuw ingericht met alle tekeningen, kunstvoorwerpen en materialen die al aanwezig waren toen Panamarenko er nog woonde en werkte. Ook werd een klein helikopterplatform op het dak gebouwd.
De verbouwing heeft vijf jaar geduurd en op 17 januari 2013 werd het huis officieel opengesteld. Vanaf de zomer van 2013 is het huis ook voor publiek geopend. Er mogen niet meer dan acht mensen tegelijk in en er moet van tevoren een afspraak gemaakt worden via www.muhka.be.

Hier zie je een leuk filmpje waarop te zien is hoe het Workstation Biekorfstraat wordt gerenoveerd.

Panamarenko is niet zelf alsmaar ‘onderweg’, maar dat geldt wel voor wel een vliegtuig dat zijn naam draagt. In 2009 werd een Fokker 50 van VLM-Airlines naar hem vernoemd en dat is écht bijzonder. Op de afbeelding hieronder zie je hoe Panamarenko trots uit het raampje van de cockpit kijkt.

Kijk ook eens op de homepage van Panamarenko. Je vindt daar heel veel informatie over hem.

Als iemand er van houdt om onderweg te zijn, dan is het wel Joost Conijn. Hij reist veel en ver en doet dat bij voorkeur in zijn door hemzelf gebouwde voertuigen. Zo toerde hij in 2002 heel Oost-Europa rond in een houten auto.

Joost Conijn maakte een film van deze reis. De titel van deze film is 'Hout auto'.

Op dit fragment uit de film zie je hoe hij ergens onderweg picknickt met Roemeense plattelandsvrouwen. Na het eten zijn de vrouwen zo aardig om de auto de heuvel op te duwen.

Joost Conijn studeerde, nadat hij de Rietveld Academie had voltooid, in 1997 af aan het Sandberg Instituut. Behalve dat hij beeldend kunstenaar is en films maakt, is hij ook bijzonder technisch. Dat moet ook wel natuurlijk, anders kan je geen écht rijdende auto's en écht vliegende vliegtuigen maken. Want dat laatste deed Joost Conijn ook. Hij bouwde al met al drie vliegtuigen. Hieronder zie je afbeeldingen van zijn laatste vliegtuig.

Met dit oranje vliegtuig vloog hij helemaal naar Kenia. Hij schreef over zijn vliegavonturen een boek met de titel: Piloot van goed en kwaad. Bij de verschijning van dit boek, in september 2012, maakte Joost Conijn een voorstelling die werd opgevoerd in de Amsterdamse Stadsschouwburg. In deze voorstelling speelde zijn vriend, de schrijver Tommy Wieringa, een rol. Tommy Wieringa baseerde zijn personage Joe Speedboot uit het gelijknamige boek, op Joost Conijn. Zo grijpen de dingen soms op een grappige manier in elkaar.

Hierboven is een filmfragment waarop te zien is hoe Joost Conijn aan zijn vliegtuig sleutelt terwijl hij onderweg is naar Afrika.

Bekijk de foto's hier: http://www.flickr.com/photos/ter-burg/sets/72157632221867071

---------------------

Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond en het online videokanaal ARTtube nodigen je uit voor een bijzondere filmavond.

ARTtube On Stage is een avondvullend programma met een selectie van internetvideo’s over kunst en design op het grote scherm. Deze video’s zijn gemaakt door de vijf ARTtube-partners: Het stedelijk Museum Amsterdam, M HKA in Antwerpen, Gemeentemuseum Den Haag, De Pont in Tilburg en Museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam. Daarnaast zijn er diverse andere sprekers uit de kunst- en museumwereld die vertellen over verwante online initiatieven. Tussen de vertoningen door bieden de makers een blik achter de schermen.

Verwacht diverse kunstenaarsportretten, de restauratie van een schilderij van Jan van Eyck, een spectaculair kanonschot bij een installatie van Anish Kapoor, tot de serie Inspired By over hedendaagse kunstenaars en hun inspiratiebronnen.

Deze avond bevind je je dus niet achter je eigen laptop of tablet, maar leun je achterover en laat je je inspireren door het grote doek en de makers zelf.

Presentatie: Andrea van Pol, bekend van AVRO Kunstuur en Vroege Vogels (VARA).

Programma:

- De ARTtube-partners vertonen recente en favoriete video’s, waaronder een aantal exclusieve previews: Stedelijk Museum Amsterdam, M HKA in Antwerpen, Gemeentemuseum Den Haag, De Pont in Tilburg en Museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam
- Sneak preview van de nieuwe serie Boijmans TV, door Els Hoek, Sander Burger en Dragan Bakema
- Presentatie van Smarthistory, het Amerikaanse multimedia-webboek voor kunstgeschiedenis, door Lotte Meijer
- Presentatie van MJCTV, door Museum Jan Cunen
- Eigen videoprojecten in de culturele sector, door Studio Louter

ARTtube is het online videokanaal van vijf musea uit Nederland en België: Stedelijk Museum Amsterdam, M HKA in Antwerpen, Gemeentemuseum Den Haag, De Pont in Tilburg en Museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam.

ARTtube On Stage
Video’s over kunst en design
Dinsdag 11 december 2012, 20.30 - 22.30
De Brakke Grond
Nes 45
NL-1012 KD Amsterdam
Toegang gratis. Reserveren is mogelijk, niet verplicht: http://arttubeonstage.eventbrite.nl/

Voorafgaand, van 16.00 tot 18.00 vindt bij De Brakke Grond ook een presentatie over ARTtube plaats voor collega's uit de culturele sector en voor journalisten.
Na afloop, om 18.00, is er een netwerkborrel aangeboden door Vlaams-Nederlands Cultuurhuis deBuren.

Met dank aan:

ARTtube is mogelijk gemaakt door een substantiële bijdrage van hoofdbegunstiger SNS REAAL Fonds. In 2013 presenteren de vijf ARTtube parnters een gezamenlijke videoserie. Deze productie is mogelijk gemaakt door het Mondriaan Fonds.

Beeld: Boijmans TV aflevering 9. Zwarte Piet

Moderatie: Francisco van Jole, internetjournalist en hoofdredacteur van Joop.nl.

Het Stedelijk Museum Amsterdam, M HKA in Antwerpen, Gemeentemuseum Den Haag, De Pont in Tilburg en Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam publiceren op ARTtube video's over kunst en design, de meeste in eigen beheer en vanuit de eigen expertise ontwikkeld.

De vernieuwde website van ARTtube werd in de zomer van 2012 gelanceerd. Na dit eerste halfjaar vertellen we onze collega’s graag meer over de voortgang van het project. Wat is de voorgeschiedenis van ARTtube? Welke keuzes werden voor de samenwerking en de website gemaakt? Wat zijn de ervaringen en lessen tot nu toe? Is er ruimte voor uitbreiding en nieuwe partners? Wat zijn uitdagingen en plannen voor de toekomst?
Sandra Fauconnier, projectleider ARTtube, zal het project kort presenteren; hierna is er volop ruimte voor vragen en discussie.

U bent ook van harte welkom bij de netwerkborrel om 18.00 bij De Brakke Grond, aangeboden door Vlaams-Nederlands huis deBuren.

Tenslotte, van 20.30 tot 22.30, kunt u ook onze filmavond bijwonen bij De Brakke Grond: ARTtube On Stage.

Met dank aan:

ARTtube is mogelijk gemaakt door een substantiële bijdrage van hoofdbegunstiger SNS REAAL Fonds en van het Mondriaan Fonds.

 Beeld: uit de video The Beanery van Edward Kienholz: Sporen in de tijd - Restauratie van een icoon.

We zien bij de binnengekomen suggesties de volgende patronen terug:

1. leg meer inhoudelijke verbindingen tussen de video's (o.a. Leren en studeren via ARTtube, Smarttube, een duidelijke tentoonstellingsagenda),
2. breng de video's naar buiten (o.a. ICONCLASS, YouTube, smartphones en televisie, Centraal Station en NS Hispeed),
3. verhoog de gebruiksvriendelijkheid (zoekfunctie verbeteren, toegankelijkheid voor doven en slechthorenden, contrast op de homepage, kunstenaars op alfabet).

Dit bevestigt onze eigen wensen rond de verdere ontwikkeling van ARTtube!

Een jury bestaande uit medewerkers van Museum Boijmans Van Beuningen, M HKA en Gemeentemuseum Den Haag heeft de inzendingen van de wedstrijd beoordeeld. Criteria waren onder andere:

• Publieksvriendelijkheid: zal dit idee / deze suggestie een breed publiek aanspreken, is het erg interessant voor een specifieke doelgroep?
• Inhoudelijke kracht en verdieping
• Originaliteit
• Haalbaarheid: is het idee uitvoerbaar met een beperkt budget en met beperkte mankracht?

De prijzen zijn toegekend aan:

Eerste juryprijs: Meer inzicht geven in het kijkgedrag en de mening van bezoekers  
De jury was unaniem enthousiast over dit idee. Ook wij vinden het erg interessant om zichtbaar te maken welke video's het best bekeken en beoordeeld worden. We hopen dit soort statistieken in de toekomst op een mooie manier op de website inzichtelijk te maken.
Kees van de Wal ontvangt de iPad 3 met Wi-Fi, 16GB. Gefeliciteerd!

Tweede juryprijs: Leren en studeren via ARTtube
Dit idee ontving ook veel stemmen van bezoekers, en terecht. We krijgen regelmatig te horen dat docenten kunstonderwijs met ARTtube aan de slag willen en dat onze bezoekers graag thematische 'reizen' door de video’s heen willen zien.
Annemarieke Schepers ontvangt een toegangskaartje voor twee personen bij een ARTtube-museum naar keuze + twee eersteklas retour treinkaartjes + een voucher van 100 euro voor de museumwinkel of horecagelegenheid.

Publieksprijs: Smarttube, het idee dat het meeste stemmen van het publiek ontving.
Dit idee geeft ook aan dat onze bezoekers meer context en samenhang willen: tekst en uitleg die de video's met elkaar verbindt. Dit vraagt een stuk extra tijd en onderzoek, maar we houden dit zeker in het achterhoofd.
Menno Jonker ontvangt een toegangskaartje voor twee personen bij een ARTtube-museum naar keuze + twee eersteklas retour treinkaartjes.

Daarnaast feliciteren we Etienne Posthumus met het idee ICONCLASS. Dit idee vond de jury opvallend, bijzonder en vernieuwend; we willen dit graag verder onderzoeken en we honoreren het idee dan ook met een (symbolische) eervolle vermelding.

Uitvoering van de ideeën

ARTtube werkt met een beperkt budget, en we kunnen niet garanderen dat we ieder idee ook kunnen uitvoeren. We doen wel ons best om zoveel mogelijk van jullie feedback te verwerken en als input voor nieuwe plannen te gebruiken.

Hartelijk dank aan alle deelnemers! Het ideeënforum van ARTtube blijft gewoon toegankelijk en feedback blijft welkom: http://arttube.uservoice.com